At the crossroads (1)

ROZSTANIE – NA ROZDROŻU

Wpis o:

·         rozliczeniu z przeszłością;

·         podejmowaniu i akceptowaniu trudnych decyzji;

·         tym, że miłość to cholernie złożone i zawiłe uczucie – wyższy stopień wtajemniczenia, więc czasami jeżeli kocha się naprawdę, trzeba po prostu umieć odejść;

·         pogodzeniu ze stratą, pokorze, oczyszczeniu i wolności.

Wróciłam do Niego i do Jego świata. Okazało się, że wróciłam tylko po to, żeby się spakować. Mogłam się tego spodziewać, biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia i to, co się działo między nami, ale mimo to cały czas nie traciłam wiary, że jakoś opanujemy kryzys. Wierzyłam w to z uporem maniaka. Desperacko i szaleńczo. Autodestrukcyjnie. Tyle czasu patrzyłam jak nasz związek rozpada się jak domek z kart i nie potrafiłam nic zrobić, a teraz, kiedy nie zostało już nic, czego można by bronić, nie docierała do mnie ta okrutna rzeczywistość. Dla mnie to był tylko kiepski film. Coś co nie mogło zdarzyć się naprawdę. Nie mogło zdarzyć się nam. To było tak nierealne, że aż zabawne. Nie mogłam się opanować. Niestety nie można wymazać błędów przeszłości, różdżka spełniająca życzenia nie istnieje. To by było zbyt proste. W tym świecie każda akcja, rodzi reakcję. I to jest sprawiedliwe. I jest też właściwe. Mimo to początkowo broniłam się przed Jego decyzją. Nie akceptowałam jej i nie chciałam zrozumieć. 

THE SEPARATION–  AT THE CROSSROADS

Note about:

• dealing with the past and reconciliation with the loss;

• making and acceptance difficult decisions;

• the fact that love is a hell of a sophisticated feeling - a higher degree of initiation so sometimes if you really love, you just have to be able to go away;

•humility, purification and freedom.

I came back to Him and to His world. It turned out that I went back just to pack. I could have been expected this, given recent events and what happened between us, but in spite of it, all the time, I never lost faith that somehow we master the crisis. I believed maniacally. Desperately and frantically. Self-destructively. So many times, I watched how to our relationship falls apart like a house of cards and I couldn’t do anything and now, when there was nothing to defend, this cruel reality didn’t reach me. For me, it was just a bad movie. Something that couldn’t really happen. That couldn’t happen to  us. It was so unrealistic, that almost funny. I couldn’t control the ball. Unfortunately, you can’t erase the mistakes of the past, the wand that fulfill wishes doesn’t exist. That would be too easy. In this world, every action creates the reaction. And that's fair. And it is also appropriate. Although, at first I defended myself against His decision. I didn’t approve it and didn’t want to understand.

O blogu

BAGGAGE UNLIMITED – TEMATYKA BLOGA I MOJE INSPIRACJE

Bagaż podróżny. Bagaż wspomnień. Bagaż życiowych doświadczeń.

Słowo bagaż jest wieloznaczne, wiąże się z podróżą w dosłowny sposób, ale jest też metaforą, określającą życie. Taki też jest mój blog. Niejednoznaczny. Piszę o podróżowaniu – odkrywaniu świata, ale także o codzienności, podróżowaniu w głąb siebie – poznawaniu siebie i siebie nawzajem, relacjach z innymi. Z każdym wymienionym rodzajem podróży, z każdym bagażem, który dana podróż generuje, wiążą się te same wieloznaczne pojęcia:

Granice i bariery.

Bliskość, dystans i odległość.

Poszukiwania.

Stabilizacja i ucieczka przed nią.

Perspektywa i punkt widzenia.

Kolekcjonuję spotkania, zdarzenia i doświadczenia. Te przyjemne, lekkie, naiwne, niezobowiązujące oraz te trudne, bolesne, uciążliwe, kształtujące charakter. Wszystkie są ważne, bo każde czegoś uczy i może być tym samym początkiem zmian. Zmian: na lepsze, na gorsze, na chwilę, na zawsze. Mój blog jest więc bardzo intymny. Jest swoistą spowiedzią czy terapią – niezaspokojoną potrzebą wyrażenia prawdziwej siebie: swoich osobistych obserwacji, subiektywnych myśli i refleksji. W ekshibicjonistyczny sposób dzielę się swoim światem, może nie do końca zdając sobie sprawę z możliwych konsekwencji i ceny, jaką mogę za to zapłacić. Kiedy piszę nie mam maski, jestem czasami skrajnie, infantylnie otwarta i szczera, a ponieważ jestem też wystawiona na widok publiczny, mogę zostać zjedzona żywcem.

Ale mimo wszystko wierzę w celowość tej sytuacji i w to, że korzyści przewyższą straty. Wierzę, że znajdą się jednostki, którym ten blog będzie w jakiś sposób pomocny i uznają, że czas, poświęcony na czytanie i śledzenie go, nie jest czasem zmarnowanym. To jedyne oczekiwania, jakie mam oraz wystarczająca nagroda i zachęta. J

Jeszcze jedno, ważne wyznanie na koniec. Wielką inspiracją dla powstania tego bloga jest moja wielka inspiracja w życiu. Człowiek, którego kocham, któremu wiele zawdzięczam, o którym nigdy nie zapomnę i który zawsze będzie mi bliski. Mimo wszystko. Wierzę, że to jeszcze nie koniec naszej historii. J

BAGGAGE UNLIMITED – BLOG’S TOPICS AND MY INSPIRATION

Baggage of traveller. Baggage of memories. Baggage of life experiences.

The word baggage is ambiguous. It’s associated with a trip in a literal way but it is also a metaphor, defining life. This is also how my blog would be. Ambiguous. I write about traveling - exploring the world, but I also write about everyday life, traveling deep into yourself - learning about myself, learning about each other and learning about my relationships with others. Each above named type of journey, each baggage appears in a trip – involve the same ambiguous challenges:

Borders and barriers.

Proximity and distance.

Searching.

Stabilization and escape from it.

Perspective and point of view.

I collect meetings, events and experiences. These pleasant, slight, naive, non-binding and these one which are difficult, painful, inconvenient, shaping character. All of them are important because each one can be a lesson and become the beginning of change. Change: for better, for worse, for a moment or forever. So my blog is very intimate. It is a kind of confession or therapy - an insatiable need to express my true colors: personal observations and subjective thoughts and reflections. I’m sharing my world in exhibitionistic way and maybe I’m not fully aware of the possible consequences and the price that I could pay for it in the future. When I write, I don’t have a mask. I’m sometimes extreme, childishly open and honest and because I’m also exposed to public view, I can be eaten alive.

But in spite of everything I believe in the desirability of this situation and that the benefits outweigh the losses. I believe that there will be a person to which this blog will in some way be helpful and recognize that the time spent on reading and follow it, it is not time wasted. It’s the only expectations that I have and sufficient reward and encouragement. J

The last important confession at the end. The great inspiration for the creation of this blog is my great inspiration in my life. The man whom I love and whom I owe much of. The man which I will never forget and that will be always close to me. Despite all. I believe that this is not the end of our history. J