Na skutek wielu ostatnich alarmujących wydarzeń i sygnałów – zerwałam z D w dniu, w którym mieliśmy przeprowadzić się do nowego mieszkania. Sytuacja jest o tyle skomplikowana, że nie możemy cofnąć danego słowa naszym współlokatorkom, a więc przez pewien czas musimy razem mieszkać. Wygląda na to, że utknęliśmy razem w obszernej przestrzeni, która nie jest w stanie pomieścić naszych fobii, chociaż dystans, jaki się między nami wytworzył powiększa tę przestrzeń kilkukrotnie. W dodatku D, chociaż zraniony, wciąż liczy, że opamiętam się i do Niego wrócę. Nazywa mnie teraz „gówniarzem” dla podkreślenia mojego – rzekomo – dziecinnego zachowania. A ja? Chyba już nie chcę pakować się w żadne związki męsko – damskie, świadomie godząc się na to, że „samotność jest ceną, jaką przyjdzie mi zapłacić za przywilej samotności”, zwłaszcza że dziś już wiem, że miłością mojego życia są tylko kobiety, a jedyne osoby na świecie, za którymi czuję silną, bo niemalże fizyczną tęsknotę, to moja mama i siostra. Co prawda podczas ostatnich pokręconych dni zbliżyłam się też w pewien sposób z moją eks – współlokatorką, która teraz chce, żebym wróciła do Niej po krótkim romansie z Łazarzem. Już wiem, że nie skorzystam z zaproszenia, nie przestając jednak dziwić się życiem, w którym ten kto wydawał mi się wrogiem, okazał się przyjacielem, a ten, który chciał stworzyć ze mną rodzinę, jest kolejnym mostem, jaki trzeba będzie spalić, kiedy uznam, że w tej historii nie jestem Mu już nic winna, a moja rola w życiu D w końcu się dopełniła. Chociaż wywróżono nam, że nasze spotkanie to przeznaczenie, to czy przeznaczenie przykuło nas do siebie na całe życie? Niekoniecznie. To my o tym decydujemy. To my nadajemy cel i wartość swojemu życiu. Taaaak… Tylko czy nawet pomimo tego, że jestem w stanie wyobrazić sobie życie bez D, to tak w głębi serca na pewno tego właśnie chcę? Z Nim potrafię rozmawiać i milczeć, a to wielkie wartości w każdej dobrej relacji. Niestety z Nim też upadam, kiedy ranimy siebie nawzajem, obdzierając się ze skóry osłaniającej jądro problemów: moich kłopotów z zaangażowaniem emocjonalnym i otworzeniem się na bliskość oraz Jego mroczną stroną gwałtownego i bezlitosnego emocjonalnego manipulatora.

„Czy lepiej jest zaspokoić tysiąc pragnień, czy przeciwstawić się jednej pokusie?”

Zamierzam poddać się bezcelowości życia, bo tylko wtedy mam szansę zacząć żyć naprawdę. Na razie pochowana w kilogramach swoich oczekiwań, ambicji, życzeń, marzeń i przepowiedni – czuję się zagrzebana żywcem, bo jedno pragnienie rodzi za sobą kolejne, a te, które pozostają niespełnione – wyrastają poza mój mały świat, nadając mu znamion permanentnego braku. Jeżeli mam być szczęśliwa, to czemu nie teraz, właśnie w tej chwili? Jestem bez pracy, bez pieniędzy, na walizkach i tuż po zerwaniu. Sarkastycznie mogłabym stwierdzić, że to wspaniały moment. Z drugiej strony, może to najlepsza chwila, żeby zostawić za sobą wszystkie niezrealizowane cele i przestać próbować osiągać szczęście, ale w końcu je poczuć, wbrew wszystkiemu, jak swój naturalny stan. Właściwie co mi pozostało? Mogę albo zadręczać się obecną sytuacją, albo zdjąć z niej klątwę lęku o przyszłość. No cóż, dualizm i paradoks tego świata polegają na tym, że drogą do bogactwa, spełnienia i szczęścia jest sztuka umiaru i prostoty. Nie chcę czerpać ze szwedzkiego bufetu życia pełnymi garściami. Chcę wybierać mądrze, nie pragnąc niczego. Bezcelowość. To cudownie kusząca alternatywa, dzięki nie – ambicji i głębi poznawczej, bo mam wrażenie, że tylko kiedy przestajemy wyznaczać sobie cele, zaczynają spadać kajdany uwarunkowań, które uniemożliwiają nam rozsmakowanie się w słodko – gorzkim życiu jakby było prawdziwą ambrozją.