Patriotyzm

Patriotyzm jest ciekawym pojęciem w naszym kraju. Jest historycznie naznaczone krwią, walką, poświęceniem, odwagą i bohaterstwem. Jest jak czerwony kolor naszej flagi. Dzisiaj paradoksalnie trudniej jest być patriotą w globalizacyjnej wiosce zatartych granic. Nasze pokolenie nie pamięta już czasów wojny i oby nigdy nie musiało już sobie jej przypominać. To widmo jest wciąż w jakiś sposób obecne, ale nie jest już potworem z szafy, którym straszymy swoje dzieci… i samych siebie. Nie musimy wspinać się na wyżyny heroizmu i walczyć za swoją ojczyznę, męczeńsko poświęcać się dla wyższej idei. Zresztą i tak nie mamy czasu myśleć o wzniosłych duchowych hasłach, kiedy naszą codzienność określa wyścig szczurów oraz owczy pęd za sukcesem. Dbamy tylko o swoje własne podwórko. Na święta narodowe ograniczamy się do wywieszenia polskiej flagi, a tylko okresowo ogarnia nas fala solidarności i dumy narodowej. Wielu z nas narzeka na Polskę. Nie jesteśmy patriotami, kiedy patriotyzm oznacza poczucie przynależności, zbiorowej odpowiedzialności, empatii. Patriotyzm nie wprowadza podziałów społecznych, on te podziały znosi. Zbliża nas do siebie, bo ojczyznę tworzą przecież ludzie. Patriotyzm to bezwarunkowa miłość, ograniczona w tym wypadku tylko do swojego kraju, która pozwala zobaczyć siebie samego w cudzych oczach. Patriotyzm jest szacunkiem do korzeni, które dają nam poczucie przynależności i realną troską o budowę jak najlepszego jutra. Patriotyzm to czysta i wyrozumiała miłość, nieskażona tak jak niesplamiona jest biel naszej flagi.