Best friend

Przez jakiś czas mieszkałam nad polskim morzem. Poznałam tam mnóstwo inspirujących ludzi i z perspektywy czasu myślę o Trójmieście w symboliczny sposób, definiując to miejsce jako Miejsce Spotkań. Wiele z takich spotkań, nawet te krótkie, określone czasem jednej rozmowy, niosło ze sobą dalekosiężne skutki, kiedy potrafiły zaskoczyć i zainicjować refleksję na jakiś temat. To kolejna cecha mojego charakteru i odbioru świata – wierzę, że wszystko, co nam się przydarza w życiu ma głęboki sens i ukryte znaczenie, dlatego każdy, kogo spotykam na swojej drodze jest dla mnie w jakimś stopniu nauczycielem. Nawet jeżeli osobowościowo czy też światopoglądowo dzielą nas galaktyki. Przyjmuję wszystko jak woda i toleruję każdy inny punkt widzenia, ale i tak płynę swoim własnym nurtem.

W Trójmieście wszystko zaczęło się od Dyrektora. Miał wielką, obezwładniającą charyzmę. Był pierwszą osobą, która we mnie bezkrytycznie uwierzyła, uświadomiła mi potęgę i potrzebę marzeń. Był też dla mnie inspiracją do zbudowania trwałego poczucia własnej wartości, które w moim przypadku nigdy nie było zbyt duże i zawsze zmieniało się jak hiperbola – od momentów optymistycznej pewności siebie, w których latałam nad ziemią do momentów kryzysowych, w których poddawałam się i spadałam, wmawiając sobie, że przecież wcale nie potrafię latać. Kolejna dramatyczna pętla mojego neurotycznego zachowania, które ubóstwia skrajności, a przecież wiara we własne siły jest jedną z podstaw osobistego rozwoju. Dyrektor zupełnie nieświadomie pomógł mi znaleźć wyjście z tej sytuacji, kiedy to nieoczekiwanie wyspowiadał się przede mną podając kilka traumatycznych faktów ze swojego życia. Opowiadał o swojej pracy i swoich związkach: cyklu nieuczciwości, manipulacji, szarpaniny, zdrad i poczucia winy, po czym stwierdził, że w konsekwencji jedna rzecz pozostaje niezmienna – najważniejszą osobą w Twoim życiu jesteś Ty sam. Na początku to podejście wydawało mi się trochę egoistyczne, ale po dłuższym czasie (i kilku własnych doświadczeniach), wreszcie zrozumiałam, co miał na myśli – człowiek musi sam w sobie odkryć największego przyjaciela dla siebie samego, po to, żeby umieć zostawić za sobą wszystko, to, co jest dla niego w jakiś sposób szkodliwe i umieć zatroszczyć się o samego siebie. Poza tym jeżeli nie czujemy się dobrze sami ze sobą, to czy naprawdę potrafimy czuć się dobrze z innymi i czy potrafimy zbilansować naturalną międzyludzką sferę zależności (przejawiającą się w postaci dawania i brania od siebie nawzajem), z przyjemnością i bez wysiłku, bez manipulowania i bez wyzyskiwania? Trwałe poczucie szczęścia z samym sobą (także w samotności), miłość własna i energetyczna samowystarczalność są trudną sztuką do opanowania, ale paradoksalnie dopiero po odrobieniu tej lekcji, jesteśmy w stanie tworzyć zdrowe relacje z innymi, bez pretensji, uraz i żalu, kiedy druga osoba nie jest w stanie wejść w rolę, w którą chcemy ją obsadzić. Tak naprawdę zadaniem człowieka w wymarzonej przez nas roli jest nic innego tylko spełnianie naszych oczekiwań i zaspokajanie potrzeb, bo nie potrafimy sami wypełnić swoich własnych braków czy też pustki i tylko w uzupełnieniu z kimś innym możemy naprawdę poczuć się kompletni.

I lived at the Polish seaside for a while. I met a lot of inspiring people there so I think of the Tri-City in a symbolic way, defining this place as a Meeting Place. Sometimes it turned out that even a short meeting, one conversation, caused long – term consequences because it can surprise and initiate a reflection on the topic. This is another feature of my character and world perception – I believe that everything that happens to me in life has a deep meaning so everyone I meet on my way is a teacher for me. Even if we are sometimes so different that I feel like we are divided by galaxies. I take everything as water and tolerate each other's point of view, but I go with my own flow anyway.

I think that my story in Tri-City began with the Director. He had a great, seductive charisma. He was the first person who believed in me uncritically, made ​​me realize the power and the need to dream. He was also inspired me to build lasting self-esteem, which, in my case, was never too big and always changed as hyperbole - I was flying over the earth in moments of optimistic self-confidence and then I yielded and fell, telling myself that I can’t fly in moments of crisis. It is another dramatic loop of my neurotic behavior that adores the extreme, but self-confidence is one of the cornerstones of personal development after all. Director helped me find a way out of this situation when he unexpectedly confessed to me giving some traumatic facts of his life. He talked about his work and his relationships: the cycle of dishonesty, manipulation, struggle, betrayal and guilt and he stated that one thing always remains unchanged - the most important person in your life is YOU. At the beginning, this approach seemed to be a little selfish to me, but after a time (and some of my own experiences), I finally understood what he meant – a human being has to discover the greatest friend in himself, just to be able to leave behind everything, what is harmful for him in some way and be able to take care of himself. Besides, if you don’t feel good with yourself, whether you can really feel good with others? And if you don’t feel good with yourself, how could you balance the natural realm of interpersonal dependence (manifesting itself in the form of give and take from each other) with pleasure and without effort, without manipulation and without exploitation? Persistent feeling of happiness with yourself (also in solitude), self-love and self-sufficiency is a difficult art to master but, paradoxically, only after making up for this lesson, we are able to create healthy relationships with others, without pretensions, grudges and grief, which occur when the other person is not able to take the role in which we want to cast him. In fact, this role is create by us to fulfill our expectations and satisfy our needs, because we can’t fill our own lack or voids by ourselves so only complement each other, we really can feel complete.