Kolejna przeprowadzka wiąże się z tym, że kolejny raz usiłuję zreorganizować swoje życie. Nie jest łatwo, bo jestem w Poznaniu już ponad miesiąc, ale nie udało mi się jeszcze wygospodarować wystarczającej ilości czasu dla siebie. Ciągle gdzieś gonię i mam wrażenie, że drogi, którymi się poruszam wykolejają mnie i odciągają od zaplanowanego celu. Pochłonęła mnie materialna strona życia, która wiąże się z zapewnieniem sobie warunków bytowych. Nie mam czasu biegać i nie mam czasu pomyśleć. Czasami w chwilach słabości zastanawiam się, co ja tu właściwie robię? I oczywiście nie znajduję satysfakcjonującej odpowiedzi, która mogłaby mnie uspokoić. Jestem tu po to, żeby doświadczać i wyciągać lekcje – tylko tyle wiem. A gdzie mnie to zaprowadzi? Jak zwykle nie mam pojęcia, ale to jest OK, bo życie nauczyło mnie nie przywiązywać się zbytnio do swoich planów i oczekiwań. Może kiedyś zrozumiem, po co to wszystko i przestanę notorycznie popełniać te same błędy. Może kiedyś dostanę to, czego chcę albo zrozumiem, że jeśli czegoś nie mam, to jest to fart i dar od losu, tyle że teraz tego nie dostrzegam. Życie to naprawdę pudełko czekoladek i najlepiej jest celebrować każde wrażenie smakowe, jakie daje, nie tylko te ulubione, czyż nie? Póki co moje współistnienie z miastem nie jest tak do końca złe, choć nigdy nie będzie to relacja idealna i harmonijna. Na pewno życie ma teraz swoją cenę, którą trzeba zapłacić i chociaż miło jest smakować czy doświadczać miejskiej, czyli wygodnej rzeczywistości, to jednak niewiele się zmieniło – najlepiej, bo najpełniej odpoczywam na łonie natury, odseparowana od hałasów ulicy i bliskiej obecności innych homo sapiens. To daje mi wytchnienie i jakkolwiek dziwnie to zabrzmi – drzewa są moimi najlepszymi przyjaciółmi, bo to z nimi najlepiej się rozumiem, czując energetyczną bliskość, która daje ukojenie i podczas kryzysu ogarniających mnie wątpliwości przypomina mi, że świat jednak jest piękny, a w życiu chodzi o coś więcej niż pieniądze i kariera. Nie po to istniejemy. Na tym polega moja osobista magia codzienności – świat może być wartościowy mimo bieżących problemów, o ile to my sami nadamy mu wartość, piękno i znaczenie poprzez odpowiednie ukierunkowanie swoich myśli. Każdy może użyć czarodziejskiej różdżki swojego umysłu po to, aby zmieniać swoją codzienność. Dla mnie najlepsze i najbardziej stabilne jest to, co zawsze było i to, czego częścią się czuję, czyli to, co pierwotne: ziemia, która pozwala mi się zakorzenić, drzewa, które są dla mnie wzorem siły i wytrwałości, szum wiatru przynoszący zmiany, zwierzęta, które pokazują, że jednym z celów życia jest nieskrępowana naturalność oraz ptaki, które rozbudzają we mnie tęsknotę za podążaniem za marzeniami i wolnością. To mi w jakiś sposób przypomina, że dom jest wszędzie tam, gdzie jestem, bo nie jest to wcale konkretne miejsce na ziemi, tylko suma  odczuć i wrażeń, jakie w sobie wyzwalam. Najwyraźniej okiełznałam swój racjonalny umysł i zdetronizowałam go jako nieomylnego Salomona, a dopuściłam do głosu swoje wewnętrzne dziecko, dzięki czemu teraz jest mi łatwiej i swobodniej żyć. Wiem, że umarłabym mentalnie gdybym wierzyła tylko w to, co widzę i słyszę, bez marginesu bezpieczeństwa w postaci zaufania do pozamaterialnej wielowymiarowej rzeczywistości. W końcu miasto jako sztuczny twór pełen zakazów i nakazów uczy mnie niewielu wartościowych rzeczy, ale jestem tu, a więc muszę nauczyć się sztuki przetrwania w tym swoistym więzieniu, co nieodłącznie wiąże się z koniecznością podporządkowania ustalonym normom i regułom życia społecznego. Muszę być konformistką, choć czasem cierpi na tym moje poczucie wewnętrznej jedności. A może po prostu uczę się zasad, aby wiedzieć jak łamać je we właściwy sposób oraz prawdziwej wolności, która wypływa z wewnątrz? Natura ukierunkowuje mnie i pozwala odpocząć w tym złożonym procesie, a także pokazuje mi siłę prawdy i uczy życia w harmonii z samą sobą, co przekłada się na moje relacje z innymi. Uwielbiam obcować z tą niezakłamaną siłą i towarzyszącymi jej duchami. Dzięki niej widzę życie wszędzie i wszystko ma dla mnie głęboko medytacyjny wymiar, bo cała ziemia odczuwa rzeczywistość na swój unikalny sposób. Co więcej, każda rzecz ma swoje drugie oblicze, a patrzeć można też pozazmysłowo, a iluzja rzeczywistości polega na tym, że nie dostrzegamy innego świata poza miejskimi murami. Tymczasem wystarczy zmienić perspektywę, aby odkryć, że niewiele potrzeba do szczęścia i to my sami jesteśmy za nie odpowiedzialni, bo szczęście to nie jest materia, choć z drugiej strony szczęściem może być wszystko, co nas otacza, bo jest to odczucie mentalne, które nosi się w sobie, opromieniając i upiększając nim swoją rzeczywistość.

Nowa Era

Wszystko zaczęło się od racjonalnego postanowienia rocznej przeprowadzki, która spłynęła na mnie jak orzeźwiające natchnienie mimo pewnej dozy wewnętrznego oporu. Nie wiedząc na co się porywam, uznałam niepewność za swój atut, bo mimo wszystko w obliczu zmian wolę karmić się zaufaniem, nastrojem oczekiwania na prezent od losu i radosnym entuzjazmem niż zatruwać lękiem i obawami o niepewną przyszłość. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że moje plany związane z Poznaniem legną w gruzach, bo nic nie wyjdzie z kursu, jaki obrałam za główny cel przeprowadzki właśnie pod ten adres. A mogłam jednak wybrać góry, o czym w pewnym momencie zaczęłam nieśmiało marzyć… Pragmatyzm wygrał, a ja poniekąd przegrałam, choć trzeba przyznać, że mój pierwszy kontakt z miastem pozostawił niezatarte wrażenie, bo pierwszą noc w Poznaniu spędziłam w parku. Było… no cóż – owocnie i intensywnie w doznania. Na szczęście choć byłam pierwszy raz w obcym mieście, w dodatku na drugim końcu Polski, to wszystko traktowałam jak przygodę, która weryfikuje mój hart ducha i odwagę, a wyposażona na drogę dodatkowo we wrodzoną naiwność - bardziej spodziewałam się zobaczyć wśród drzew wróżkę czy jednorożca niż zbira, który będzie chciał mi poderżnąć gardło. W sumie dobrze, że miałam takie podejście, bo: a) kiedy okazało się, że miałam zbyt optymistyczne założenia odnośnie bezproblemowego znalezienia noclegu, zamiast przerazić się na śmierć alternatywą nocy w parku, poczułam spokój, że już przynajmniej nie muszę szukać innego miejsca, ani błąkać się po mieście, które po zmierzchu przypomina widmo; b) przecież jakością myśli przyciągamy do siebie określone zdarzenia, a ja byłam niewzruszenie pewna, że nic złego mi się nie stanie. Co więcej, to właśnie wyludnione ulice przerażały mnie bardziej niż opuszczony park, choć nie przypuszczałam, że zostanę skonfrontowana akurat z tą szczególną prawdą o sobie, skoro miałam wówczas wyjechać z domu tylko na 2 dni i w dodatku tylko i wyłącznie po to, aby uczestniczyć w rozmowie kwalifikacyjnej, na którą zostałam zaproszona. Na pewno ten „survival” á la codzienność bezdomnego utwierdził mnie w przekonaniu, że już na zawsze częścią mnie zostanie niereformowalna dzikość, bo miasto za bardzo mnie męczy, a skutecznym remedium na to znużenie jest dla mnie kontakt z naturą, który jest szansą na to, aby dostroić się do świata na metafizycznym poziomie, niezafałszowanym przez pryzmat tzw. cywilizacji. Zresztą wszystko dzieje się przecież po coś i tak też było w moim przypadku, bo okazuje się, że najbardziej zaskakujące i niesamowite zdarzenia w życiu są tak naprawdę najlepszym świadectwem na to, że nic nie dzieje się bez przyczyny i bez wyższej ingerencji. Tak też i ja nie znalazłam się w tym parku przypadkowo. Byłam we właściwym miejscu i o właściwym czasie, żeby poznać człowieka, który rozpocznie nowy etap w moim życiu i będzie chciał je totalnie zrewolucjonizować… Wyreżyserowane przypadki jednak istnieją i nie jest to stylistyczny oksymoron, a raczej niespodziewane, cudowne etapy wyznaczające nowe rozdziały na naszej osobistej linii czasu, które bywają niezobowiązującą przyjemnością, pouczającą metamorfozą, a nieraz są okupowane bólem i stratą związaną ze stanem wewnętrznej śmierci. Wszystko jest zaplanowane, a każdy człowiek, którego spotykamy coś ze sobą wnosi, czasami coś inicjuje, a czasami coś kończy. Jak będzie w moim przypadku? Czas pokaże, ale choć pozytywne myślenie staje się moim nawykiem, to przeczucie mówi, że ciągnie się za mną trudna karma, jeśli chodzi o moje związki z innymi ludźmi, bo sarkastycznie muszę przyznać, że najwyraźniej lubię uczyć się na błędach, a więc ci, którzy wywracali moje życie do góry nogami, to byli jednocześnie moi najwięksi nauczyciele – lustra, w których odbijało się wszystko to, co mnie złości, irytuje i czego sama w sobie nie lubię. Wniosek? Jedyne, co mogę teraz zrobić, to zgodzić się na wszystkie warunki, nie krzywdzić innych, szanować siebie, mieć jasne intencje i wierzyć, że może w końcu nauczę się pokory, akceptacji, cierpliwości i bezwarunkowej miłości do świata, która jest dla mnie ideałem uczucia, jakim można rozświetlać tę planetę. 

Bez komentarza

Dzisiaj dowiedziałam się, że zmarł mój promotor pracy magisterskiej i chociaż studia to dla mnie zamierzchły czas, do którego nigdy nie wracam, to jednak tak nieoczekiwane wywołanie duchów przeszłości dość mocno mną wstrząsnęło, mimo że głęboko wierzę w pokrzepiającą w odczuciu wielu reinkarnację. Nie wiem czemu, ale najwyraźniej wydawało mi się, że profesor B. jest niezniszczalny… Takie przynajmniej zawsze sprawiał wrażenie, tylko czy istnieje jakieś trwałe „zawsze”…? A może po prostu im więcej piasku przesypuje się w mojej prywatnej klepsydrze, tym bardziej zwiększa się świadomość na temat Jeźdźców Apokalipsy, którzy zaczynają nabierać coraz bardziej namacalnych kształtów? I nie chodzi wcale o to, że kształt kostuchy jest jakby coraz bliżej mnie, co wywołuje przerażenie, ale o rodzaj odwagi, na jaką zdobywam się, kiedy przyznaję sama przed sobą, że ten poniekąd mroczny kształt naprawdę istnieje! Życie jest krótkie i życie jest ulotne, dlatego tym bardziej powinniśmy czuć się odpowiedzialni za jego jakość. Śmierć profesora była dla mnie jednym z momentów przełomowych w tym dość trudnym dla mnie czasie, kiedy wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że znowu nadszedł czas na kolejne zmiany i podjęcie – w moim odczuciu skrajnej, bo zerojedynkowej – decyzji w sprawie przyszłości, którą to decyzję wymusza na mnie życie i chociaż niedawno intuicyjnie odrzuciłam kuszącą ofertę, to jednak wciąż miałam  wątpliwości czy zrobiłam dobrze nie podpisując cyrografu, zwłaszcza że w pracy zaczęły się dla mnie ciężkie dni odpokutowywania swojego wyboru w oparach krytyki, niezrozumienia i zdziwienia ze strony środowiska. Wiadomość o profesorze była obok mojego niereformowalnego idealizmu jednym z impulsów, dzięki którym znowu uwierzyłam we własną ścieżkę i przypomniałam sobie, że warto ryzykować i żyć w zgodzie z samym sobą, na przekór dążeniom i oczekiwaniom innych ludzi. Wiem, że wiele stracę, ale choć cena jest wysoka, to wiele też zyskam i jedno jest pewne – nie chcę podporządkowywać się realiom świata wyznaczonym przez kult monety, ani pozwolić zakuć się w niewolnicze kajdany narzucone przez szeroko pojęty System, który zabija relację wywyższając transakcję. Nie chcę wchodzić do takiej świątyni. Cały czas uczę się za to jak odróżniać pożądanie od konieczności i przekonuję się, że wcale nie potrzebuję wiele, więc odkładam na bok karierę, ambicję, przesadny intelektualizm oraz wykalkulowany materializm. To nie na tę drabinę chcę się wspinać. Szkoda mi na to życia. Mówią, że nie ma nic za darmo i nie można mieć wszystkiego, a ja wolę przegrać świat, ale wygrać duszę niż odwrotnie, dlatego wierzę, że nawet z pozoru najbardziej chaotyczne, pogmatwane i schizofreniczne poszukiwanie siebie nigdy nie może być stratą czasu. Ważne, aby nie złożyć się w ofierze czemuś, w co nie wierzę. 

Ablucja

Zmieniam się, transformuję i – choć może zabrzmi to dziecinnie – chcę stawać się coraz lepszym człowiekiem. To kierunek ewolucji, w który wierzę i który wybrałam świadomie za cel na resztę swojego życia, bo chyba właśnie o to w tym wszystkim chodzi – aby zmieniać się na lepsze i umacniać poprzez różne doświadczenia, w których – chcąc nie chcąc – bierzemy udział. Wiem, że na tej wąskiej i krętej drodze czeka mnie wiele prób, błędów i potknięć, kiedy próbuję przekształcić cień, który mam w sobie i mierzę się z codziennym życiem, a może bardziej z tym, co to życie przynosi. Przyznaję, że w moim odczuciu często upadam. Polem bitwy jest praca i dom. Daję się wciągnąć w stany irytacji, wyżyny absurdu, wiry samotności, studnie malkontenctwa, morza impulsywności, otchłanie lęku, labirynt wyrzutów sumienia, bagno zazdrości i piekło niezadowolenia, ale wierzę, że wcale nie o to chodzi jak często i jak nisko upadamy, ale o to, w jaki sposób wstajemy i czego jesteśmy w stanie nauczyć się (także o sobie) oraz jak wiele zrozumieć doświadczając upadku. Liczy się szczera intencja „zmartwychwstania”, a wstajemy i odradzamy się zawsze silniejsi.

Czasami przeżywam też chwile triumfu kiedy czuję, że cofam się w czasie i powoli wracam do praźródła, zbliżając się do czystego, niezafałszowanego odczuwania świata bez osądzania, bez intelektualizowania i bez krytyki, w pełni akceptując swoje życie, siebie samą i innych ludzi, bez cienia pragnienia ucieczki od rzeczywistości. Odczuwanie życia bezwarunkowo to jednak cholernie trudna rzecz, bo jeżeli nie osądzam innych, to świetnie wychodzi mi ta sztuka z samą sobą. Nazywam to samobiczowaniem psychicznym, kiedy w labiryncie własnego umysłu jestem jednocześnie katem i ofiarą. To trudne dni zanurzenia się w całkowitej ciemności własnych obsesji. Tak łatwo przecież porównywać się z innymi i doszukiwać się kolejnych „ale”, bądź też: „co by było, gdyby”, które nie pozwalają odczuwać pełnej satysfakcji, szczęścia i spełnienia. Taaak, mam skłonność do zasiewania w sobie wątpliwości wobec tego, co na jakimś etapie jestem w stanie uznać za swój dogmat… Skoro jednak słońce najjaśniej świeci po burzy, to ja też mam wrażenie, że wyczekiwany i wytęskniony czas orzeźwiającej ciszy, harmonii i zgody, nadchodzi dopiero po okresie brutalnych zawirowań i walki samej z sobą, kiedy nie poznaję samej siebie oraz kiedy się mentalnie i osobowościowo upadlam przez swoje ogólnie pojęte nienasycenie. Po jakimś czasie zza tych chmur zwątpienia, bezradności i złości zaczyna wyglądać słońce zrozumienia, akceptacji i zapowiedź nowej – lepszej – jakości życia w harmonii z samą sobą i otaczającym mnie światem. No cóż – życie to hiperbola i doświadczamy go poprzez dualizm tego świata. To przerażające, ale też piękne, bo często mierzymy się z życiem w heroiczny sposób i stajemy się piękniejsi jak diament szlifowany siłą trudnych, życiowych doświadczeń. Człowiek jest w stanie znieść wszystko.

Kto wie – może już pora przewartościować pojęcia w moim osobistym słowniku i uwierzyć, że każdy „gorszy” okres w życiu nie jest wcale porażką czy tryumfem zła, które mam w sobie i z którym łączą się wyrzuty sumienia. Wcale nie musi też być egzaminem czy próbą, z których rozlicza mnie los. Każdy „gorszy” czas jest przygotowaniem, przepoczwarzeniem, okresem postu, przejściem przez pustynię, wezwaniem do odpoczynku, chwilą na leczniczy dystans oraz zaproszeniem do tego, aby zająć się sobą, podziękować sobie i przyjąć w pokorze kolejną życiową lekcję. Może każde wyzwanie czy kryzys to nie niemile widziana przeszkoda, ale raczej potrzebny deszcz, który zmywa stare „ja” i pomaga się oczyścić? Jeśli tak jest, to w tym czasie warto nauczyć się nieść ciężar życia z godnością, oszczędnie gospodarując uszczuplonymi rezerwami energii, a czasami pozwolić sobie na zrobienie kilku kroków w tył, bo samotność, spokój i cisza to bez wątpienia wskazane i przyjazne nam siły w czasie każdego buntu.

O przełamywaniu schematów, nieocenianiu innych i zrozumieniu

Zawsze myślałam, że obiektywizm, tolerancja i neutralna energia, to cechy, w których jestem mocna. Wydawało mi się, że jestem taka świetna, bo nie oceniam i nie pakuję innych w ramy stereotypów. Kiedy inni plotkowali lub też wyrażali swoje wysoce subiektywne opinie, ja zawsze skrycie mówiłam sobie: „jak dobrze, że ty jesteś inna, jak wspaniale, że dajesz innym ludziom prawo do tego, żeby po prostu byli sobą, nieważne kim są, jak bardzo są kontrowersyjni i czy się z nimi zgadzasz, czy nie”. Okazało się jednak, że życie to zaskakująca lekcja, która potrafi sprowadzić mnie na ziemię i nauczyć pokory, kiedy odkrywa zakryte dotąd karty i wystawia mi rachunek z mojego  „obiektywizmu”, z którego dotąd byłam tak dumna. No cóż…, ściągnęłam na siebie doświadczenia, które kazały mi zweryfikować swoje odwieczne dogmaty…

Na początek tej historii zacznijmy jednak od niewinnego pytania: z czym kojarzy Wam się praca biurowa?

Mój „myślotok” to:

Ø nuda…;

Ø cierpiętnicza mina urzędnika przykutego do biurka tak, jakby był Prometeuszem cierpiącym za całą ludzkość;

Ø sztywny dress code, w tym mordercze szpilki, okulary na nosie i włosy spięte w kok;

Ø nuuuudaaaaa;

Ø pokój urzędniczy jako cmentarz dla kreatywności i wyobraźni;

Ø martwy las z dokumentacji, czyli „papierologia” piętrząca się na biurku niczym Mont Everest;

Ø labirynt niejasnych przepisów, tor przeszkód z luk prawnych i złośliwy, trollowaty urzędnik rzucający kłody pod nogi;

Ø pieczątki i listy – pokryty patyną relikt przeszłości;

Ø klaustrofobiczne i nijakie pokoje – cele, za którymi kończy się przestrzeń dla radości życia, swobody i bezpretensjonalności, a zaczyna świat pozorów, układów, konformizmu i relacji pan – poddany (czytaj: urzędnik – petent);

Ø NUDA!

Taaakkk… Przyznaję, że jeszcze do niedawna byłam zdeklarowaną anty – fanką polskiej administracji publicznej jako nadmiernie rozrośniętego tworu – archaicznego olbrzyma na glinianych nogach. W dodatku byłam święcie przekonana, że praca biurowa to ostatnia rzecz, jaką chciałabym robić, bo przecież nie mnie pisane jest 8 – godzinne ślęczenie przy komputerze, formalizm, dress code i chłodne spojrzenie z nutą wyższości, jaka nie jest obca urzędnikom w stosunku do petentów. Byłam pewna, że umarłabym w takiej pracy ze swoją typowo wodnikową skłonnością do rebelii i buntu. Traf chciał, że chwilowo odnalazłam swoje miejsce w jednym z urzędów i przekonałam się, że po pierwsze oceniałam tę pracę przez wyimaginowany i wysoce subiektywny, a więc krzywdząco niesprawiedliwy pryzmat, a po drugie – tyle wiemy o sobie, na ile sprawdziły nas życiowe doświadczenia. Niczego nie można założyć z góry, a najwięcej uczysz się o sobie, kiedy zostajesz skonfrontowany ze swoimi przekonaniami, niepopartymi dotąd praktyką i doświadczeniem. W każdej sytuacji można pozwolić sobie na autentyczność i wnieść prawdziwego siebie, co zawsze jest odżywcze dla skostniałych struktur, a mądry człowiek to taki, który potrafi wyciągnąć wnioski z każdego doświadczenia, bo inspirować się można także rzeczami, które pozornie nigdy nas nie interesowały. Wystarczy tylko zadać sobie pytanie: „czego mogę się tu nauczyć?”, a potem już tylko odkrywać ukryte przesłanie dla siebie i rozwinąć w ten sposób swoją kreatywność oraz wiedzę o sobie samym. „Jeśli się z czymś nie zgadzasz, zmień to, a jeśli nie możesz tego zmienić – zmień sposób, w jaki o tym myślisz”.

Poza tym ciągle przekonuję się, że absolutnie nigdy, przenigdy nie wolno oceniać z góry nikogo, ani niczego, bo nasze osobiste sądy i opinie są złudne i nieprawdziwe jak krzywe zwierciadło w cyrku. Nigdy nie możesz wiedzieć, co stoi za zachowaniem danego człowieka, dlaczego jest złośliwy, smutny, zdystansowany i czemu sprawia wrażenie mało sympatycznego. Nie wiesz, co siedzi mu w głowie, jaka jest jego historia, co przeżył, co stracił, co kocha, o czym skrycie marzy, czego się wstydzi, czego się boi, co naprawdę myśli, jaki krzyż ze sobą niesie. Co więcej, zazwyczaj złość, frustracja, poczucie wyższości czy też emocjonalny chłód, jakim emanuje jakaś osoba, wcale nie są skierowane personalnie konkretnie do ciebie. Tak ci się tylko wydaje, a to tylko odbicie wewnętrznego świata tej osoby, uzewnętrznienie demonów, z jakimi się mierzy w życiu, urzeczywistnienie jego prywatnego pola bitwy. „We are all in the same game just different levels, dealing with the same hell just different devils”. Wniosek: nigdy nie atakuj i nie odpowiadaj atakiem na atak. Rozwiń w sobie świadomość, która jest zrozumieniem, bo dzięki niej pojawi się spokój, który nigdy nie będzie zburzony zachowaniem innych. Prawdziwa siła to nie walka czy odpowiedź na zasadzie: oko za oko, ząb za ząb, ale spokój i nieuleganie emocjom, kiedy ktoś nas zaatakuje słowem czy czynem. Prawdziwa siła to transformacja miecza, który został wymierzony w naszą stronę w gołębia pokoju. Ludzie z reguły lubią tych, którzy okazują im sympatię, ale czy nie jest tak, że w innych ludziach drażni nas i nie lubimy tego, co siedzi głęboko w nas samych? Wniosek: zmiany zawsze zaczynaj od siebie. To lekcja dla mnie, której codziennie się uczę i z której codziennie zdaję egzamin.  

Efekt motyla

Wiedzieliście, że ludzka krew ma prawie identyczny skład jak substancja, która krąży w roślinach, a hemoglobina w niewielkim stopniu różni się od chlorofilu, nazywanego „żywią krwią” roślin? Nasze ciało z kolei składa się z pierwiastków, jakie tworzą też gwiazdy. O czym to świadczy? Może o tym, że nasza biogenna postać jest galaktyczną materią, z jakiej zbudowana jest nie tylko cała Ziemia, ale także cały Wszechświat. Jesteśmy integralną częścią swojej planety, która żyje, odczuwa, oddycha, regeneruje się i wcale nie jesteśmy lepsi w swojej pozornej inności niż ziemska fauna czy flora, a tym bardziej drugi człowiek bez względu na kolor skóry, frakcję polityczną czy też narodowość, jaką reprezentuje. Każdy z nas jest Małym Księciem, który szuka sensu życia, czyli swojego miejsca, kocha swoją Różę i ma swoją rolę do odegrania jako chwila w wieczności. Chociaż jednak jest to krótka rola, to ta perspektywa wcale nie musi nas przytłaczać i napawać lękiem, bo jest to rola bardzo ważna nie tylko dla naszego prywatnego Mikrokosmosu, który tworzymy my sami oraz nasze najbliższe otoczenie, ale również rola ważna dla całego świata, bo w końcu jesteśmy nie tylko kroplą w oceanie, ale również oceanem w kropli. Mały Książę miał swoją Różę, a nasza podróż przez życie jest jak stąpanie po drodze usłanej różami, które potrafią jednocześnie upajać zapachem, cieszyć oko formą, jak również boleśnie ranić i kaleczyć aż do krwi. Ale czy właśnie to nie ta droga przez róże oraz ich ciernie nie jest celem i sensem samym w sobie? Bo choć życie to nieustająca hiperbola: raz na wozie, raz pod wozem, to jego ostatecznym celem jest nasza dojrzałość: kolekcjonowanie doświadczeń, o jakie suma summarum stajemy się cenniejsi, szlachetniejsi. Życie jest naszym trenerem, a jako wieczni uczniowie patrzący z perspektywy odważnego i pokornego kolekcjonera nie możemy źle przeżyć swojego życia, bez względu na to kim jesteśmy w ujęciu świata i bez względu na to, co udało nam się osiągnąć w materii. Każda chwila ma znaczenie, każdy oddech jest bezcenny i ważny jest nie tylko każdy nasz czyn, ale również każda myśl, słowo, uczucie i intencja, jakimi dzielimy się ze światem, bo w każdej sekundzie naszego życia energetycznie oddziałujemy na wszystko dookoła. Czy nie lepiej jest tworzyć niż niszczyć?

Ludzka schizofrenia

Wiosna kojarzy nam się z odnową, bo w tym czasie przyroda budzi się po zimowym śnie, Słońce raczy nas swoimi promieniami coraz łaskawiej i hojniej, a my mamy więcej energii i chęci do życia. Wiosną jesteśmy też bardziej skłonni podejmować wyzwania i łatwiej przychodzi nam inicjowanie zmian w swoim życiu, dlatego moim zdaniem pojęcie „wiosennych porządków” ma głębokie, symboliczne znaczenie i na pewno nie ogranicza się tylko do posprzątania domu na błysk. Jednak nie zmienia to faktu, że chociaż budząca się przyroda przynosi ze sobą orzeźwiającą witalność, to trzeba przyznać, że człowiek jest mimo wszystko dość nieszablonowym stworzeniem na tej planecie, które wyłamuje się z przypisanej konwencji obejmującej instynkt przetrwania. Co więcej, w odróżnieniu do fauny i flory niektórzy z nas mają zakodowaną zmutowany gen przewrotności i sarkazmu do Życia przejawiający się predyspozycjami do autodestrukcji – czasami mozolnej, ledwo zauważalnej i trwającej latami, a czasami szybkiej jak zjazd po równi pochyłej bez trzymanki. Dlaczego tak się dzieje i czy powinniśmy uznać, że człowiek jest ze swej natury wadliwy, za co pokutujemy przez naszych zbuntowanych prapraprzodków Adama i Ewę? Czemu tak wielu z nas nie widzi sensu życia i szuka go w centach handlowych trenując zakupoholizm, przed telewizorem z paczką chipsów w ręku, przed ekranem komputera w wirtualnym świecie albo w oparach znieczulającej iluzji tworzonej przez alkohol czy inne środki odurzające? Dlaczego żyjemy jakby na przekór ewolucji, balansując nad przepaścią pomiędzy zdrowym i naturalnym instynktem przetrwania a otchłanią samozagłady? Jak dla mnie kluczem jest brak harmonii i nie chodzi tu wcale o kakofonię obecną w naszym codziennym życiu zawodowym i prywatnym, uwarunkowaną szaleńczym tempem naszego życia w cuglach współczesnych czasów, ale o chaos w nas samych, bo tam właśnie jest zlokalizowane zatrute źródło wszystkich naszych problemów, które odbijają się jak cień na naszej rzeczywistości. Ten brak harmonii wynika z braku integracji, co skutkuje schizofrenią i brakiem autentyczności, co z kolei rodzi brak spełnienia, pustkę i wieczną pogoń za satysfakcją, której nie jesteśmy w stanie osiągnąć.

Jak zatem zharmonizować siebie, a tym samym swoje życie? 

Na początku dobrze jest zrozumieć, że człowiek to nie tylko ciało fizyczne, bo każdego z nas tworzy jeszcze ciało emocjonalne, ciało mentalne oraz ciało duchowe. Każde z nich mówi innym głosem, każde chce być wysłuchane i zrozumiane, a kiedy uświadomimy sobie ich obecność oraz scalimy je – będziemy w stanie stworzyć silną i stabilną całość. Tak przynajmniej ja osobiście wierzę, co jest w moim przypadku poparte życiowymi doświadczeniami.

W ramach krótkiej charakterystyki głębi, jaką każdy z nas ma w sobie, wypada wyjaśnić zakres działania naszych 4 „ciał”.

Ciało fizyczne – wraz z receptorami 5 zmysłów, za pomocą których odbieramy świat i doświadczamy rzeczywistości.

Ciało mentalne (psychiczne) – umysł jako kreator myśli, lęków, uwarunkowań oraz pojęcia czasu i przestrzeni, złakniony jak dziecko poczucia przynależności, akceptacji i bezpieczeństwa.

Ciało emocjonalne – powiązane z umysłem, czyli hiperbola przypływów i odpływów fal wielobarwnych emocji, jakich doświadczamy i z jakimi lubimy się identyfikować, co nie zawsze jest dla nas dobre.

Ciało duchowe – wyższa świadomość istnienia; siedlisko inspiracji, podszeptów serca oraz pozazmysłowego odbioru świata za pomocą intuicji.

Teraz pytanie do każdego z nas: czy życie nie byłoby o wiele prostsze i bardziej radosne, jeśli nie karmilibyśmy się szkodliwymi urojeniami, jakie produkuje nasz niespokojny umysł? Bo czy to właśnie nie umysł jest najsłabszym ogniwem w tej układance? W końcu w mądrość ciała trudno wątpić, o czym świadczą odruchy bezwarunkowe, jakie zachodzą bez naszej kontroli (np. oddychanie, głód, trawienie), a jakie warunkują nasze życie. Z kolei tzw. podszepty serca próbują nam pomóc wyjść z matni, wskazując właściwą drogę do autentyczności, z jakiej zbłądziliśmy np. słuchając głosu tłumu czy swojego pożądliwego ego. To mowa z głębi serca, uczy nas jak być sobą, umysł z kolei potrafi nieźle pokrzyżować nam szyki, kiedy stwarza mantry typu: „nikt mnie nie rozumie”, „nikomu na mnie nie zależy” albo uwodzi nas myślami o tym jak ważne jest to, aby się dostosować, bo cholernie ważne dla przetrwania jest to, co inni sądzą na nasz temat, podobnie jak określa nas ilość zer na koncie czy zawodowy prestiż. Nie jest to prawda, ale umysł chce w to wierzyć.

Oczywiście czasami trudno zauważyć chorobliwą ekspansję naszego umysłu, co dobrze znam z autopsji. Trudno jest też uwierzyć w to, że człowiek to organizm złożony z kilku „ciał”.  Nie jest też łatwo docenić mądrość swojego ciała skoro często nie podobamy się sami sobie i mamy zastrzeżenia, co do swojego wyglądu. A co więcej – najbardziej kochamy swoje alergeny, które są powszechnie uznawane za złe nawyki żywieniowe, a nie owoce czy warzywa, o których każdy wie, że są bardzo zdrowe. Wiem coś o tym, bo w moim przypadku dietetycznym grzechem są wszelkie dania mączne jak naleśniki oraz cukry w potężnej dawce w słodyczach i słodkich wypiekach. Jedno i drugie (mąka i cukier) szkodzi w większych dawkach, więc czemu mam największą ochotę właśnie na to, czego teoretycznie powinnam unikać jak ognia ze względu na zdrowie? Czy ciało nie wie co robi?… 

...A może to wina umysłu? Jedzenie jest w końcu formą dziwacznej terapii, która służy zapełnieniu pustki, a choroby czy niedyspozycje ciała zwracają po prostu naszą uwagę na na zaniedbywane potrzeby i problemy, jakie domagają się wysłuchania, czyli brak harmonii w nas samych, który prosi o integrację, czyli wyleczenie. Tak samo jest z każdym szkodliwym nawykiem, który uwidacznia się tkwieniem latami w nieszczęśliwych schematach m.in. w destrukcyjnych związkach czy też wyrażaniem nienawiści do samego siebie, w złych nawykach żywieniowych albo w pracy niedającej satysfakcji.

Wniosek: każdy z nas powinien umieć:

a)    docenić swoje ciało, które potrzebuje naszej opieki,

b)  zrozumieć i wychować swój dziecinny umysł z syndromem ADHD, którego przejawem jest natłok myśli i emocjonalny chaos oraz

c)   wysłuchać swojego serca, które mówi cicho i spokojnie, ale porozumiewa się uniwersalnym językiem bezwarunkowej miłości, który koi i leczy.

Dopiero wtedy będziemy harmonijną jednością, bo przecież każdy z nas to CUD:

Ciało

Umysł  

Duch