At the crossroads (6)

I w końcu dotarło do mnie, że w ten sposób zostałam oficjalnie porzucona. Pierwszy raz w życiu. I pogodziłam się z tym, bo nie jestem na tyle zakłamana, żeby nie dostrzegać faktu, że ta decyzja, była po prostu skutkiem mojego zachowania. Szanuję decyzje I. i wierzę w sprawiedliwość i obiektywizm Jego oceny sytuacji. Przekonałam się też, że cokolwiek by ze mną zrobił i tak jestem w stanie wybaczyć Mu wszystko. Wydaje mi się, że zawsze rozumiałam Jego punkt widzenia i nie lekceważyłam Go, dlatego nie przemawia do mnie w 100 % - ach Jego argument, będący podstawą naszego rozstania. Argument o tym, że Go nie szanuję i manipuluję. Wiem, że gubi mnie mój introwertyzm, indywidualizm i to, że nie ma we mnie harmonii myśli, słów i czynów. Nie umiałam się zaangażować, zlekceważyłam wagę małych gestów i jest już za późno, żeby to naprawić. On we mnie nie wierzy. I tylko z tym faktem nie mogę się jeszcze pogodzić. Jak On mógł tak łatwo ze mnie zrezygnować, mimo że tak bardzo mnie kochał?! Przynajmniej bardzo mnie o tym zapewniał. Różnica między nami jest taka, że ja znając dobrze wszystkie Jego wady i wiedząc, jak trudny ma charakter, mimo wszystko nie poddawałam się i chciałam z Nim być. Dostrzegałam potencjał tego związku. Wcale nie uważałam, że to masochizm i same straty. Nie boję się kompromisów. Nigdy nie składam całej odpowiedzialności za problemy w związku tylko na drugą stronę, bo jestem świadoma, że wszelkie zmiany trzeba zaczynać od siebie. Dlatego też nie boję się również problemów, bo uważam, że nie ma nic za darmo i że jeżeli coś ma mieć wartość, musi być zdobywane pracą. Nad związkiem trzeba pracować, po to, żeby mógł być idealny. Szczęście nie jest podane na tacy. Najważniejsze są chęci. Po obu stronach. Wiedziałam, że wiele mogę Mu dać i sprawić, żeby był szczęśliwy. Tylko, że jestem świadoma, że jeżeli komuś zależy, to znajdzie rozwiązanie, a jeżeli nie – znajdzie wymówkę. Bardzo się zmieniłam dla Niego, chociaż On tego nie widzi. „Pozostajesz na zawsze odpowiedzialny za to, co oswoiłeś”. I. po prostu się poddał.

And then, it occurred to me that in this way, I was officially abandoned. For the first time in my life. I deal with it because I'm not hypocritical enough to overlook the fact that this decision was simply the result of my behavior. I respect I. decision’s and I believe in fairness and objectivity of His assessment of the situation. I have found also, that whatever He do with me, I am able to forgive Him everything. It seems to me that I always understand His point of view and I didn’t ignore Him, so His argument, which is the basis of our separation, doesn’t appeal to me in 100 per cent. The argument that I don’t respect Him and manipulated a lot. I know that I am lost because of my introversion, individualism and the fact that there is no harmony in my thoughts, words and deeds. I couldn’t get involved, I ignored the importance of small gestures and it is too late to fix it. He doesn’t believe in me. And this is the only fact that I can’t even accept. How He could so easily give up with me, despite the fact that He loved me so much?! At least, I was always very assured about it. The difference between us is that I know well all His faults and knowing how difficult is His character and I didn’t give up and I wanted to be with Him, after all and no matter what. I really saw the potential of our relationship. I never thought that it was masochism and the same loss. I'm not afraid to compromise. I don’t submit the entire responsibility for the problems in relation to the other side only because I’m aware that any changes you need to start with yourself. Therefore, I don’t fear the problems because I think that in this world there is nothing for free and that if something has real value, it must be earned by hard work. You have to work on the relationship, just to be able to be perfect. Happiness is not indicated on the tray. The most important is the desire. On both sides. I knew that I can give Him much and also make Him happy. It's just that I'm aware of that, if someone cares, he will find a solution, and if he not - finds an excuse. I've changed for Him but He couldn’t see it. "You remain responsible forever for what you have tamed". I. just gave up.